Veliki srpski pesnik Branko Miljković pronađen je u noći između 11. i 12. februara 1961. godine obešen o drvo u Ksaverskoj šumi, na periferiji Zagreba. Imao je samo 27 godina. Ni 65 godina kasnije, kontroverze o uzroku njegove smrti ne jenjavaju.

Prema zvaničnoj verziji, Miljković je izvršio samoubistvo. Međutim, deo njegovih savremenika, kao i pojedini istraživači i autori, godinama iznose tvrdnje da je pesnik navodno ubijen iz političkih razloga.

Za kratkog života ostavio je dubok trag u srpskoj književnosti. Objavio je zbirke poezije Uzalud je budim, Smrću protiv smrti, Vatra i ništa, Poreklo nade i Krv koja svetli, koja se i danas ubrajaju u vrh moderne srpske poezije.

Rođen je 29. januara 1934. godine u Niš, u porodici poreklom iz Gadžin Han i Zaplanja. Živeo je u Gadžinom Hanu, Nišu, Beogradu i Zagrebu.

U Nišu se od 1971. godine tradicionalno dodeljuje nagrada za najbolju zbirku poezije koja nosi njegovo ime. Njegovo ime nosi i osnovna škola, jedna gradska ulica, a spomenik mu je podignut na platou ispred Narodnog pozorišta.

Pisac Dejan Stojiljković u romanu Zvezda nad prazninom iznosi tezu da Miljković nije izvršio samoubistvo, već da je ubijen po nalogu tadašnje Službe državne bezbednosti.

Prema njegovim navodima, dokumenti iz tog perioda su sakriveni ili uništeni, a okolnosti pesnikove smrti nikada nisu do kraja razjašnjene.

Zvanična verzija govori o samoubistvu. Nezvanične teorije o politički motivisanom ubistvu i dalje izazivaju polemike. Ono što je nesporno jeste da je Branko Miljković ostao simbol jedne generacije i „princ poezije“ čije delo nadživljava vreme.