Na današnji dan upokojio se srpski pisac Jovan Jovanović Zmaj, član Srpske kraljevske akademije, liričar bogate invencije, prema oceni književne kritike ,,pesnički izraz duhovnog i duševnog života srpskog naroda“ u drugoj polovini 19. veka.

Pesnički se razvijao pod uticajem srpske narodne poezije i lirike Branka Radičevića.

Ispevao je zbirke ljubavnih pjesama ,,Đulići“ i ,,Đulići uveoci“ – potresne, elegične ispovijesti poslije smrti supruge i četvoro djece.

Napisao je veliki broj rodoljubivih i izuzetno vrednih političko-satiričnih pesama, a kao dečiji pesnik je neprevaziđen u srpskoj književnosti.

Osnovao je i uređivao književni list „Javor“, satirične listove „Zmaj“, „Žiža“, „Starmali“ i dečji list „Neven“. Prevodio je sa ruskog, nemačkog, mađarskog i engleskog jezika. Jovan Jovanović Zmaj je jedna od najmarkantnijih ličnosti srpskog društva u drugoj polovini 19. veka. Borac za nacionalno i političko oslobođenje, član Srpske kraljevske akademije i dramaturg Narodnog pozorišta u Beogradu (1890-98),

Srpska majka

Na mekom, toplom krilu
Jedinka sina njiha,
Ljubi ga noć i dan;
Cvećem mu vlasi kiti,
Pesmom mu sladi san.

Raste joj sinak, raste,
Na svoje noge staje,
Vasceo majčin svet –
Oh, nije šala, nije:
Na grani jedan cvet.

Raste joj sinak, raste,
A majka dršće, strepi,
U nežnom srcu svom,
Da ne bi na cvet pao
Iz vedra neba grom.

Raste joj sinak, raste,
Jedino blago majci
Koje joj dade Bog.
Ko ne bi brižno čuvo
„Zenicu oka svog?“

Raste joj sinak, raste,
Majka bi zvezde s neba
Skidala svaki čas,
Da sinku, svom jedinku,
Od zvezda splete pas.

Sinak se snagom paše,
A majka sneva svate,
Veselja nada svog;
Topi se od milina
Kraj sina jedinog.

Al’ začu s’ bojna truba:
„Za Srpstvo, za slobodu!“ –
Majka mu paše mač.
A kad je pao, niko
Nije joj čuo plač.