Društvo

Sećanje na Košare i dvadeset godina od odbrane granice otadžbine

Na današnji dan pre dvadeset godina, započela je bitka na Košarama. Bitka na jugoslovensko-albanskoj granici koja je trajala 67 dana, bitka koja je odnela 108 života. Jedna od najtežih borbi u novijoj istoriji srpske vojske koja je postala simbol odbrane otadžbine. Borba na Košarama započela je 9. aprila u ranim jutarnjim satima, kada su snage UČK  i stranih plaćenika uz svesrdnu podršku NATO-a napale državnu granicu Savezne Republike Jugoslavije iz pravca Albanije. Cilj im je bio da se razdvajanjem i razbijanjem jedinica Vojske Jugoslavije između Đakovice i Prizrena spoje sa snagama UČK u Metohiji. Sećanja na te dane i posle dve decenije ne blede, a osećanja su pomešana, od ponosa i divljenja, do tuge za onima koji su svoje živote ostavili tu, na padinama Prokletija, pružajući otpor višestruko brojnijem neprijatelju. Vojnici sa Košara poneli su se isto kao šest vekova ranije srpski knez Lazar i njegovi vitezovi na istom tom Kosovu. Momci od dvadesetak godina krenuli su u boj ne obazirući se na to kolika ih sila napada, već kakvu i koliku svetinju braneMoćno tursko carstvo karajem 14. veka, ili najmoćniji i najveći vojni savez u istorji čovečanstva na isteku 20., potpomognut teroristima iz Albanije, nisu bili strah za srpske vojnike, jer s verom u Boga branjena je Srbija,branjeni su Kosovo i Metohija, čuvana je otadžbina.

Da je neprijatelj uspeo da prodre na Košarama, sudbina našeg naroda i vojske 1999. godine bila bi sasvim drugačija. Deo državne granice oko karaule Košare čine planinski vrhovi od preko 2.000 metara visine, u to doba i dalje prekriveni snegom. Taj deo štitilo je nešto više od sto pripadnika 53. graničnog bataljona, koji su se tokom dva dana borbi suprotstavili desetostruko jačem neprijatelju. U pomoć graničarima tada je stigao vod Vojne policije. Međutim, napad je silovit i snage UČK uspele su da zauzmu položaje Rasa Košares i Maja Glava, dominantne tačke sa kojih kontrolišu svako kretanje ka graničnoj liniji. Zauzeli su i samu zgradu karaule koja se zbog nepovoljnog položaja nije ni mogla braniti. Strani mediji tada prenose snimke ulaska vojnika UČK, koji to proslavljaju kao svoj uspeh. Osvajanjem vrha Maja Glave, snage UČK su ušle 100 do 200 metara u dubinu Jugoslavije, a osvajanjem Rasa Košares zauzeli su kilometar i po naše teritorije.

Dolaskom pripadnika 125. motorizovane brigade, koja je do tada pružala dubinsku podršku, formirana je linija odbrane koja je sprečila dalji prodor neprijatelja. Naša vojska narednih dana pokušavala je da povrati Rasa Košares i Maja Glavu. Uskoro im se pridružuju i pripadnici elitnih jedinica: 72. specijalne i 63. padobranske brigade. Linija fronta je stabilizovana, a borbe sa neprijateljem nisu jenjavale. Neprijatelj je bio iznenađen i kada su 11. maja po krajnje nepristupačnom terenu na nadmorsku visinu od 1.800 metara na liniju fronta pristigla dva tenka. Poginulo je 108 vojnika, podoficira, oficira, rezervista i dobrovoljaca.

Prosečna starost poginulih bila je 25 godina.

U bici na Košarama učestvovalo je oko 1.500 pripadnika Vojske Jugoslavije. Borbe su trajale sve do 14. juna 1999. godine, kada se Vojska Jugoslavije posle Kumanovskog sporazuma povukla sa Kosova i Metohije. Izvor-fotot: Agencije i portali

Categories: Društvo

Оставите одговор