Na platou ispred Spomenika poginulima u oružanim akcijama i NATO agresiji od 1990 – 2003. godine, obeležena je godišnjica bombardovanja Savezne Republike Jugoslavije.

Nakon intoniranja državne himne “Bože pravde”, pomen poginulima služilo je sveštenstvo Eparhije vranjske. Kažu da “kad bogati započnu rat, siromašni umiru”. Srbija na kraju milenijuma, nezavisna i prkosna, našla se na udaru bogatih samo iz razloga jer nije htela da se odrekne dela svoje teritorije –  naše zemlje vekovne, srpske od praiskona. Zemlje Visokih Dečana, Gračanice, Pećke Patrijaršije i Bogorodice Ljeviške. Gazimestana, Kosova Polja, Prokletija. Srbija i danas odoleva da se povinuje onome što se od nje očekuje. Da Kosovo i Metohiju preda, da ostane bez fundamenta svoga postojanja, svoje državnosti. Da li bi onda bili dostojni kosovskog zaveta, dostojni palih ratnika? Onih koji su sebe dali da sveta zemlja ostane srpska. Vence i cveće na spomenik položili su gradonačelnik dr Slobodan Milenković sa saradnicima, komandant 4. brigade Kopnene vojske pukovnik Siniša Nikolić sa saradnicima, načelnik Pčinjskog okruga Srećko Pejković,  zamenik predsednika gradske opštine Vranjska Banja Marko Nikolić, zamenik načelnika Policijske uprave Dejan Marinković sa saradnicima, načelnik centra BIA Miloš Ristić sa saradnicima, članovi porodica poginulih, predstavnici udruženja i škola.