Srpska pravoslavna crkva danas obeležava Prepodobnog Savu Osvećenog. Ovaj praznik posvećen je monahu i nastavniku monaha, a u crkvenom kalendaru stoji upisan podebljanim slovom. Između mnogih drugih čudotvornih i dobrih dela, prvi je uredio čin bogosluženja po manastirima, poznat pod imenom čina Jerusalimske crkve. Sveti Sava Osvećeni rođen je 439. godine u selu Mutalask u Kapadokiji, u hrišćanskoj porodici, od oca Jovana i majke Sofije. Na sajtu SPC stoji Sveti starac trpeo je napade mnogih. Bliske ljude u napadu je pobeđivao blagošću i popustivošu, jeretike nepokolebivim pravoslavnim veroispovedanjem, a demone krsnim znakom i prizivanjem Boga u pomoć. “Kada detetu beše pet godina, oni otputovaše u Aleksandriju, jer Jovan bejaše na carskoj službi i imađaše visok vojnički čin. No po Božjem promislu Sava bi ostavljen sa roditeljskim imanjem kod brata njegove majke. Ali pošto Ermijeva žena beše zla i svadljiva, dete je mnogo patilo od nje, i najzad ode k bratu svoga oca Grigoriju, koji življaše u drugom selu zvanom Skanda. Usled toga se izrodi neprijateljstvo između Savinog strica i ujaka. Roditelji Savini ostadoše dugo u Aleksandriji, a Ermije i Grigorije se svađahu među sobom, i svaki je od njih hteo ne toliko da dete drži kod sebe koliko da se koristi imanjem njegovog oca. Blaženi pak dečačić Sava, još odmalena vrlo pametan, videći razdor i svađu između ujaka i strica, odreče se svekolikog imanja i ode u manastir Flavijanov, udaljen od Mulalaske četiri kilometra, i primi monaški angelski lik u svojoj osmoj godini.” Posle 10 godina prešao je u Palestinske manastire i tu se najduže zadržao. Prozorljivi Jevtimije proreče da će biti slavan monah i nastavnik monasima i da će osnovati najveću lavru, veću od svih lavri toga vremena.
Posle smrti Svetog Jevtimija, Sava se udaljio u pustinju, gde je proveo pet godina. Kada je postao svršen monah, počeli su oko njega da se skupljaju mnogi i ubrzo ih je bio tako veliki broj da je morao da zida crkvu i mnoge kelije. Prišli su mu i neki Jermeni kojima je odredio pešteru gde će služiti na jermenskom jeziku. Kada je njegov otac umro, došla je i njegova ostarela majka i on je zamonašio i dao joj keliju dalje od svog manastira u kojoj se podvizala do kraja života.
Sveti starac trpeo je napade mnogih. Bliske ljude u napadu je pobeđivao blagošću i popustivošu, jeretike nepokolebivim pravoslavnim veroispovedanjem, a demone krsnim znakom i prizivanjem Boga u pomoć.
Autor je povelje nazvane po njemu “Povelja Svetog Save”, u kojoj je regulisan redosled bogosluženja i opisana monaških tradicija palestinskih manastira 5. veka. Pisana je pod uticajem manastirskih povelja Svetog Pahomije i Svetog Vasilija Velikog. Takođe, osnovao je sedam manastira. Teodosije Veliki i on su smatrani najvećim stubovima pravoslavlja na istoku. Ispravljali su careve i patrijarhe i svima i svima i svakome služili primerom. Upokojio se 532. godine u 94. godini.