Јedan od najčitanijih srpskih pisaca Branko Ćopić, autor romana, pripovedaka i poezije za decu i starije, član Srpske akademije nauka i umetnosti, ubio se 26. marta 1984. godine skočivši sa mosta u Beogradu.
Branko je bio nadahnut pripovjedač, tvorac zanimljivih i upečatljivih likova i događaja, a pisao je svežim, sočnim i slikovitim jezikom.
Rođen je u Hašanima 1915. godine, diplomirao je na Filozofskom fakultetu u Beogradu, a u Narodnooslobodilačkom ratu učestvovao je od 1941. Nosilac partizanske Spomenice 1941. i veliki broj odlikovanja i priznanja.
Počeo je da piše kao đak učiteljske škole i pre Drugog svetskog rata objavio je zbirke pripovjedaka “Pod Grmečom”, “Borci i bjegunci” i “Planinci”.
Napisao je veći broj knjiga za decu: “Bojna lira pionira”, “Put u vedrinu”, priče “U svetu leptirova i medveda”, “Bosonogo detinjstvo”, zbirke pesama “Ognjeno rađanje domovine”, “Ratnikovo proleće”. Za poslednju zbirku pripovedaka “Bašta slezove boje” dobio je Njegoševu nagradu.
Branko Ćopić bio je pisac izuzetne misaonosti i stila, obuzet melahnolijom i sumornim slutnjama.
Među drugim Ćopićevim delima izdvajaju se romani: “Prolom”, “Gluvi barut”, “Ne tuguj, bronzana stražo”, “Osma ofanziva”, zbirke pripovjedaka “Rosa na bajonetima”, “Surova škola”, “Doživljaji Nikoletine Bursaća”.
Zbog svojih misaonih, ali otvoreno izraženih stravova da bi se bratoubilačka nesreća mogla ponoviti, Branko je postao politički obeležen i stavljen na crnu listu tadašnje političke vlasti u Јugoslaviji.
Branko Ćopić spada među načitanije i najbolje srpske pisce 20. veka.